نجوای خاموش

نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه بیستم فروردین 1387 ساعت 16:5 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 ساعت 21:16 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه هفتم اسفند 1386 ساعت 18:7 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 ساعت 10:38 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساناز در جمعه بیست و سوم آذر 1386 ساعت 16:40 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386 ساعت 10:15 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

در شب هجر نگاهت به نگاهی دل فنا شد

    عقل و دینم، دل سیرم،عشق پاکم برفنا شد

راستی من آدم خوبی نبودم که سزایم اینچنین شد؟

    مگر از عشق تو دل سیر نگشتم که وجودم پر وِی شد؟

راستی ایمان کجا شد؟ نور عشق ما کجا شد؟

    می شود حق را به من داد؟ اندکی حق را به من داد؟

من سزاوارم تباهی ست...من سزایم روسیاهی ست

    من زیاد خود ببردم عشق تو روح از تنم برد

آن نگاه و شور عشقت بر شمار عمرم افزود

    حقی ار باشد برای توست، من دگر حقی نخواهم داشت

چون کتاب عشقمان را پاره کردم پس دگر شعر وفا معنا نخواهد داشت

    ...

   (سروده خودم)   

نوشته شده توسط ساناز در شنبه چهاردهم مهر 1386 ساعت 9:34 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

اول از همه سلام دوستان خوبم

شرمنده از اینکه مدتی نبودم... کاره دیگه     ولی همیشه به یادتون هستم

فضایی غریب، تنها، چشم بر آسمان به دنبال ستاره ای گمشده می گردی اما... صدایت خاموش است

سکوت دل، شب شاعرانه دارد نه؟...صدای فکر و فکر و فکر

دست ها روبه آسمان.. چشمه ای می جوشد زیر پاهایت

دریایی نیست هیچ چیز نیست فقط خداست و خدا

ذهن تاریکت همدم خوبی نیست در این میان

اما تو می دانی گمشده ات در دل این ابر پنهان است

شاید روزی که قلب کوچکت با افق رویایی ذهن هم آواز

و چشمانت همدم ستارگان شب های زلال گردد

پرنده عشق آشیان سازد بر لب بوم خوشبختی و قاصدی با پر سفید خبر از جوشش زندگی در رگهایت آورد

 (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در شنبه دهم شهریور 1386 ساعت 15:36 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

باید از رنگ دقایق عکس بردارم

رنگ شادی، عشق و هستی...شایدم مرگ و غم و نفرت

رنگ نابی از عبادت، رنگی از کفران نعمت

رنگی از اشک یتیم و ناز آن تک دخت ثروت

باید از رنگ دقایق عکس بردارم

رنگی از آوای یک ساز

رنگی از قلب پر از راز

رنگی از نیروی احساس

رنگی از بال کبوتر

رنگی از رویای پرواز

.....

رنگ رنگ این دقایق رنگ عمر است

تاب و تب در این دقایق بس بزرگ است

پس به یمن این دقایق، رنگ الوان زمان را تیره از حسرت نسازیم

ذهن و روح و قلب خود را گیج و منگ از بی ثباتی، به اسارت نکشانیم

 (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 ساعت 16:9 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

آنقدر مست توام که روزگارم طعم تو را می دهد

تلخ یا شیرین خیالی نیست وهم تو را می دهد

آنقدر می خندم که زندگی گذر زمان را از یاد می برد

صبح یا شام خیالی نیست رنگ غم را نیز با خود می برد

آنقدر می تابم و می بارم تا درخت عشقمان ثمر بدهد

ماه و سال را خیالی نیست رنگ و بوی تو را بدهد

آنقدر می خوانم  که دفتر وجودمان رنگ خدا بگیرد

دیر یا زود خیالی نیست جلا ز  روحش خالصانه بگیرد

                               (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 ساعت 8:53 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

آن منی با دل تنگ

سپری از دل سنگ

و پر از ننگ و شرنگ

در هوایم پر رنگ

رنگ دود و نیرنگ

از خودم هیچ نماند

جز یک سایه شرم

آن تو با روی گشاد

سینه ای پر زنشاط

قدحت پر ز شراب

ز شراب و می ناب

در هوایت پر رنگ

رنگ عشقی خوشرنگ

وای از آن  تو  که مرا  می شکفی

بین ما فاصله ها می تازند

بین ما جاذبه کم رنگ تر است

من نه آنم که به کوی تو قدم بگذارم

تو نه آنی که به خلوتگه من روی اری

ولی آوای دلم را چه کنم

آن تمنای گمم را چه کنم

    من به تو محتاجم

                                        سبد روحم  را خالی از خود نگذار

  (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386 ساعت 9:25 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

زندگی را دوست می دارم زیر سایه ساری از مهر و پاکی  

زندگی را دوست می دارم در نوازشی از روی سادگی

زندگی را دوست می دارم برای اشکی از روی عاشقی

و زندگی را دوست می دارم آن هنگام که تصویر رخ مشعشع آن خفته در زلال سرخ گون قلبم جلوه کند و هم آوایی قلبها نشان از سرود سکوت چشم ها باشد

                                                                                          (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در جمعه دوازدهم مرداد 1386 ساعت 13:33 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

تو کیستی؟

با کدامین دیار غریب پیمان داشتی تا هیچ سردرگمی نتواند از درونت آگاه گردد.

نگاه آن حقیقت پرداز شرمگین نشان از نقطه ای روشن در اعماق ذهنت داشت.

آن قطره از دریا که خود را به اشعه رخشان آفتاب می سپارد، تمام عمر را میان آسمان آرام و اقیانوسی با امواج خروشان سپری می کند

چون حقیقت عشق جز این نیست

                                                (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در دوشنبه هشتم مرداد 1386 ساعت 8:40 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

                                                          (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه سی و یکم تیر 1386 ساعت 17:32 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

بخوان از سردی آن فصل بی ناموس

                                                               (سروده خودم)

نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه نوزدهم تیر 1386 ساعت 17:40 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت