نجوای خاموش

 

 

  

 

 

  

 

نوشته شده توسط ساناز در سه شنبه بیست و نهم آبان 1386 ساعت 10:15 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

 

ماه که از راه مي رسه

با پاي خسته

کسي تو دشت دريا

قاطي آبيا نشسته

موج زده از ته مرداب

صورت آبي مهتاب

 

عکس آسماني تو

همه چين خورده شکسته.

مثل گنجشکک لالي

از پرنده ها مي پرسم:

چه جوري آواز مي خونن؟

 

همه جا خلوت و خالي

مثل عاشقي که تنهاست

بي کسه قطره اي که

غرق درياست

 

من مي خواستم با تو باشم

آبي باشم

مثل تو دريايي باشم

اما اين ذهن کويري

تن خاکي،

پاهاي دربه در خستمو بسته؛

اما اين ذهن کويري

تن خاکي،

لباي کاگلي تشنمو بسته...

ترانه اي بود از استاد محمد صالح علاء...

 

نوشته شده توسط ساناز در شنبه بیست و ششم آبان 1386 ساعت 10:41 موضوع | لینک ثابت

  

 شعری که سعی کردم بیشتر به ترانه شبیه شود...  آیا شده ؟؟؟... حق با شماست

 

 

نوشته شده توسط ساناز در پنجشنبه هفدهم آبان 1386 ساعت 12:13 موضوع | لینک ثابت

سلام دوستان خوبم

به دلیل گرفتاریهای شخصی تا ۲۰ آذر از دنیای اینترنت دورم

به زودی برمی گردم

 

نوشته شده توسط ساناز در دوشنبه چهاردهم آبان 1386 ساعت 10:37 موضوع | لینک ثابت

 

                                                            

 

                                                     (سروده خودم)

                                                         

  

 

نوشته شده توسط ساناز در چهارشنبه دوم آبان 1386 ساعت 11:49 موضوع | لینک ثابت