نجوای خاموش

در شب هجر نگاهت به نگاهی دل فنا شد

    عقل و دینم، دل سیرم،عشق پاکم برفنا شد

راستی من آدم خوبی نبودم که سزایم اینچنین شد؟

    مگر از عشق تو دل سیر نگشتم که وجودم پر وِی شد؟

راستی ایمان کجا شد؟ نور عشق ما کجا شد؟

    می شود حق را به من داد؟ اندکی حق را به من داد؟

من سزاوارم تباهی ست...من سزایم روسیاهی ست

    من زیاد خود ببردم عشق تو روح از تنم برد

آن نگاه و شور عشقت بر شمار عمرم افزود

    حقی ار باشد برای توست، من دگر حقی نخواهم داشت

چون کتاب عشقمان را پاره کردم پس دگر شعر وفا معنا نخواهد داشت

    ...

   (سروده خودم)   

نوشته شده توسط ساناز در شنبه چهاردهم مهر 1386 ساعت 9:34 موضوع سروده های خودم | لینک ثابت

عشق شادی ست، عشق آزادی ست

                             عشق آغاز آدمی زادی ست

عشق آتش به سینه داشتن است       دم همت بر او گماشتن است

عشق شوری ز خود فزاینده ست      زایش کهکشان زاینده ست

تپش نبض باغ در دانه ست            در شب پیله رقص پروانه ست

زندگی چیست؟...عشق ورزیدن

                             زندگی را به عشق بخشیدن    

زنده است آنکه عشق می ورزد       دل و جانش به عشق می ارزد

آدمی بی زلال این آتش                 مشت خاکی ست پر کدورت و غش

......

                                                                                                ه.ا.سایه

نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه هشتم مهر 1386 ساعت 12:29 موضوع | لینک ثابت